هیدروکلوئید

هیدروکلوئید

هیدروکلوئید یک ماده‌ی INCI نیست. این ماده‌ای نرم و ژل‌مانند است که در مراقبت از زخم‌های بیمارستانی آغاز به کار کرد.

یک لایه هیدروکلوئیدی معمولی با ترکیبی از ژلاتین، پکتین، صمغ زانتان، کاراگینان و سدیم کربوکسی متیل سلولز (قسمت‌هایی که مایع را جذب می‌کنند) در یک پایه لاستیکی چسبنده پوشانده شده و سپس به یک لایه نازک فشرده می‌شود.

وقتی آن را روی یک جوش باز یا "ترکیده" می‌چسبانید، این پلیمرها مایع را به داخل می‌کشند و آن را به ژل تبدیل می‌کنند. این به مرطوب نگه داشتن محل کمک می‌کند و مانعی در برابر باکتری‌های خارجی ایجاد می‌کند. به علاوه، مقداری مسدودکننده‌ی اشعه ماوراء بنفش نیز وجود دارد، بنابراین احتمال کمتری وجود دارد که لکه‌ی تیره‌ای روی آن باقی بماند.

تحقیقات فعلی کوچک اما امیدوارکننده است. یک مطالعه در سال ۲۰۰۶، پانسمان‌های هیدروکلوئیدی را روی ضایعات آکنه نشان داد:

یک مطالعه تولیدکننده در سال ۲۰۲۴ روی ۴۱ فرد ۱۲ تا ۳۵ ساله نشان داد که پچ‌ها به طور قابل توجهی ظاهر جوش‌های ترکیده را تا روزهای ۱ و ۴ بهبود می‌بخشند و باعث بهبود در صافی، پوسته پوسته شدن، قرمزی، اندازه و خشکی می‌شوند.

یک آزمایش دیگر در سال ۲۰۲۵ روی یک پچ هیدروژل مرتبط، کاهش ۳۵ درصدی اندازه ضایعه و بهبود ۴۴ درصدی شدت ضایعه را تا روز ۲ در مقایسه با گروه کنترل گزارش کرد.

فقط به یاد داشته باشید که پچ‌ها بیشتر به جوش‌های سرسفید سطحی کمک می‌کنند. آنها معمولاً نمی‌توانند جوش‌های سرسیاه را درمان کنند و به آکنه‌های هورمونی کیستیک یا مداوم عمیق‌تر کمکی نمی‌کنند. چند گزارش موردی وجود دارد که چسبناک‌کننده مبتنی بر رزین را در برخی پانسمان‌ها به درماتیت تماسی نیز مرتبط می‌کند.

از آنجا که این یک پچ است، "درصد استفاده" معناداری وجود ندارد.

خود چسب معمولاً ۵۰ تا ۷۰ درصد پودر هیدروکلوئیدی و بقیه آن به عنوان الاستومر است.

مشاهده‌ی یدروکلوئید